© Roelf Holtrop (teksten en recepten) & Hans Morren (fotografie en vormgeving)

Ei?

 

Boek: Zo oud als de weg naar Rome

Filmmateriaal: Kodak Ektachrome 4x5" / 2006

 

Oplage 99 stuks, genummerd en gesigneerd

 

Fine Art print op:

Hahnemühle Photo Rag Baryta 315 grams

 

Verkrijgbaar in twee formaten:

Foto 30x37,5 cm / papier 40x50 cm / € 375,–

Foto 40x50 cm   / papier 60x80 cm / € 475,–

 

 

 

 

 

 

 

Formaten / sizes

“Vivera vis: seis enim?

 Je wilt leven, kun je dat dan?” Seneca

. . . en de Grieken?

 

Dat oorlog voeren en op weg naar huis omzwervend ronddolen hongerig maakt, wordt bij

Homerus in de Ilias en de Odyssee wel duidelijk. Maar wat er nu concreet bij de Grieken op

tafel kwam is moeilijker te achterhalen. Uit overlevering weten we dat Plato gek was op

olijven en graag gedroogde vijgen tot zich nam en dat Epicurus graag kaas at. Ook is bekend

dat Pythagoras honing als zijn lijfspijs beschouwde. Voor de stoïci gold een ei (rauw of

gekookt) als symbool voor de filosofie, terwijl de cynici zoals Diogenes de voorkeur gaven

aan bonen, knoflook, linzen, wortels, biet en sla. Ook rauwe inktvis schijnt Diogenes

genuttigd te hebben, hoewel hij daar wel ziek van werd.

Ook is duidelijk dat Plato een afkeer had van uitbundige gastronomische escapades. Volgens

Plato hoorde koken niet tot cultuur, hoewel hij beaamde dat voor de ‘kunst’ om spijzen te

bereiden een zekere handigheid en kennis van zaken onontbeerlijk waren. Aan koken kan

men twee kanten onderscheiden. Er is de praktische kant van alle handelingen rond

voorbereiding en klaarmaken van een gerecht en de meer beschouwelijke kant die de

algemene principes van het koken betreft om tot een optimaal resultaat te komen. Een kok

dient aan gerechten het ‘smaakvolle’ te verlenen. De kok gaat, aldus Plato, met materiaal

om waarvan de natuur (werkelijke aard) hem onbekend is. Hij kan ze gebruiken, maar beheerst

ze niet. Daarom kan kookkunst nooit een kunst in de zin van techné zijn.

 

Politeia  332 b-d